சென்னையில் மிகப்பெரிய பதவி வகிக்கிறவர், நம்ம பிளாக்கோட தீவிர வாசகர் மற்றும் இப்போ நெருங்கிய நண்பராகி எப்பவும் நம்ம கூட தொடர்புல இருக்கிறவர்.எப்போ பதிவு போட்டாலும் அவரிடமிருந்து ஒரு பாராட்டு நிச்சயம் வந்திரும் போன்ல.இன்னும் சந்தித்தது இல்லை.ஒரு நாள் அவரிட மிருந்து போன் கால்.நான் கோவைல இருக்கேன் அப்படின்னாரு....காந்தி புரத்துல கொஞ்சம் வேலையா இருக்கேன்.கொஞ்ச நேரத்துல முடிஞ்சிடும் உங்களை பார்க்கணுமே அப்படின்னு சொல்ல இதோ வர்றேன் அப்படின்னு சிங்கத்தை கிளப்பினேன்.முதல் முதலா அன்னிக்குத்தான் பார்க்கிறேன் அவரை.ரொம்ப பகிர்ந்து கொண்டோம் பல விசயங்களை.அன்னிக்கு வெள்ளிக்கிழமை வேற ...மருதமலை போகலாமா ன்னு கேட்க....ஓ தாராளமா போலாமே அப்படின்னு அம்மணிகளை தரிசிக்கும் ஆவலில் சரி என்று சொல்லி அவரை கோவிலுக்கு கூட்டிச்சென்றேன்.எனக்கு முருகனை தரிசிக்கும் ஆவல் இல்லாததால் அம்மணிகளின் தரிசனம் வேண்டி கோவில் படிக்கட்டுகளில் அமர்ந்து கொண்டேன்.(நல்ல வேளை யாரும் பிச்சை போடல..)அவர் மட்டும் மேலே சென்று முருகனை தரிசித்து விட்டு வருகிற வரைக்கும் இங்கே தாராளமாய் வேறு தரிசனம் பெற்றுக்கொண்டிருந்தேன்.
அவர் வந்தவுடன் அங்கிருந்து கிளம்பினோம்.இரவு நீலகிரி எக்ஸ்பிரஸில் அவர் சென்னை பயணம்..அதற்கு முன் சாப்பிட போலாம் என்று முடிவு செய்து அசைவம் சுத்தமாய் வேண்டாம் என அவர் சொல்லிவிட கொஞ்சம் கலக்கமுற்றேன்.ஆனால் அவரோ காலையில் அங்கு தான் சாப்பிட்டேன் என்றும் எப்பொழுது கோவை வந்தாலும் இங்கு தான் தங்குவேன், சாப்பிடுவேன் என்றும் புகழ இன்னிக்கு நாமும் ஒரு கை பார்க்க வேண்டும் என்று அவர் தங்கியிருந்த கீதா ஹால் ஹோட்டலுக்கு சென்றோம்.
(இந்த போட்டோ இணையத்துல சுட்டது)
ஹோட்டல் ஒரு பழைய கட்டிடத்தில் இருப்பது போல தோன்றினாலும் உள்ளே நவீன வசதிகளுடன் இருக்கிறது.ஹோட்டலுக்கு முன்பாக புத்தகங்கள் விற்பனை படு ஜோராக போய்க்கொண்டிருந்தது.அங்கே எழுதப்பட்டிருந்த ஒரு போர்டினுள் நீர் தோசை என எழுதி இருக்கவே என்னவாக இருக்கும் எப்படி இருக்கும் என்ற யோசனையோடு உள் நுழைந்ததும் ஒரு கல்யாண பந்திக்குள் நுழைந்தது போல உணர்வு, பார்த்தால் அங்கே வரிசையாய் டேபிள் போடப்பட்டு ஒரே கூட்டம் கூட்டமாய் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றனர்.அதற்கேற்றார் போல் பரிமாறுபவர்களும் பாய்ந்து கொண்டிருக்கின்றனர்.
நாங்களும் ஒரு வரிசையில் ஐக்கியமானோம்.வாழை இலை போட்டு என்ன வேண்டும் என கேட்பதற்கு முன்பே மனதினுள் குடைந்து கொண்டிருந்த நீர் தோசையை சொல்லி விட்டு அதைப்பற்றி கேட்க பச்சரிசியில் செய்வார்கள் என்ற சிறு குறிப்பை மட்டும் சொல்லிவிட்டு அடுக்களைக்குள் பாய்ந்தார்.
அக்கம் பக்கம் சுத்திப்பார்க்க அம்மணிகளின் கூட்டம் ரயில் பிடிக்கும் அவரசத்தில் ஒரு பிடி பிடித்துக்கொண்டு இருந்தது இலையில் இருந்தவைகளை.
சுட சுட நீர் தோசை வர கூடவே மூன்று சட்னிகளும் வர ரொம்ப அருமையாக இருந்தது.முதல் முதலாக இந்த நீர் தோசை சாப்பிடுகிறேன்.இந்த ஹோட்டல் ஸ்பெசல் என்பது அப்போது தான் தெரிந்தது.மிக நன்றாக இருக்கிறது.வயிற்றுக்கு கேடு இல்லாமல் இங்கு தயாரிக்கும் அனைத்து உணவுகளும் மிக சுவையுடன் இருக்கின்றன.
இந்த ஹோட்டலின் வரலாறு பத்தி அப்போது தான் கேள்விப்பட்டேன். சுதந்திரம் பெறுவதற்கு முன்னரே (1938 ) இந்த ஹோட்டல் ஆரம்பிக்கப் பட்டிருப்பதாகவும் இன்னும் அதே இடத்தில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது என்றும் சொன்னார்கள்.மேலும் இப்போதைய டிரெண்டுக்கு ஏற்றபடி மாறிக்கொண்டு வருவதாகவும், அதே சுவை, தரம். சுகாதாரம் இன்னும் இருக்கிறது என்றும் சொன்னார்கள்.
இந்த ஹோட்டலில் குவியும் மக்களின் எண்ணிக்கையே அதன் சுவைக்கு அடிமையாக இருப்பதை காணலாம்.கொடுக்கும் பணத்திற்கு திருப்தியான உணவை உண்டு விட்டு வரலாம்.வீட்டு முறைப்படி அடை அவியல். நீர் தோசை, மசால் இட்லி, ரோஸ்ட் வகைகள், என சைவத்தில் ஆரோக்யமான உணவினை வழங்குகின்றனர்.பால் வகைகளில் நிறைய இருக்கின்றன.
இது ரோஸ்ட்.எப்படி மொறு மொறுன்னு...
கண்டிப்பாக சைவ உணவுப்பிரியர்கள் மட்டுமல்ல அசைவ விரும்பிகளும் விரும்பும் இடம்.இந்த ஹோட்டலிலேயே தங்கும் விடுதிகள் மிக குறைந்த விலையில் இருக்கின்றன.
திருப்தியா சாப்பிட்டு விட்டு அவரை வழியனுப்பி விட்டு வந்து சேர்ந்தேன்.நல்ல நண்பரை தந்த இந்த பதிவுலகத்திற்கு நன்றி.
கோவை ரயில்வே ஸ்டேசன் எதிர்ப்புறம் செல்லும் சாலையில் கொஞ்ச தூரம் வளைந்தும் நெளிந்தும் பயணித்தால் கீதா ஹால் மற்றும் ஹோட்டலை அடையலாம்.
நேசங்களுடன்
ஜீவானந்தம்
